Trichomonas vaginitis

Deze vorm van vaginitis wordt veroorzaakt door de eencellige parasiet Trichomonas vaginalis. De peervormige parasiet welke zich voortbeweegt met zgn. zweepdraden leeft in een vaginaal milieu met verhoogde Ph. Het organisme is dan actief en voedt zich met o.a. de in de vagina aanwezige melkzuurbacteriën waardoor geleidelijk de voor Trichomonas ideale leefomstandigheden ontstaan. Ook o.a. de Gardnerella bacteriën (zie vaginose) kunnen hiervan profiteren en zo kan een vaginose samen met een Trichomonas infectie ontstaan. Bij een normale zuurgraad van het vaginale milieu heeft de parasiet een inactieve vorm en geeft geen klachten. In deze vorm kan Trichomonas gedurende meerdere jaren in de vagina aanwezig zijn zonder vaginitis te veroorzaken.

Trichomonas vaginalis behoort tot de SOA’s en dient daarom als zodanig behandeld te worden. Een Trichomonas infectie vergemakkelijkt de overdracht van HIV en bij zwangerschap kan het leiden tot vroeggeboorte en/of een laag geboortegewicht.

Klachten bij Trichomonas vaginitis

Het veroorzaakt jeuk en geeft een branderig gevoel in de vagina. Het plassen is vaak lastig en doet in de regel pijn. Ook geslachtsgemeenschap is vaak pijnlijk. De vaginawand is rood en het vagina milieu heeft een verhoogde pH-waarde (> 4,5) Kenmerkend is een onaangenaam ruikende geelgroene afscheiding met vaak ook vorming van gasbelletjes (schuimvorming).
 
Ook bij geïnfecteerde mannen komen klachten als pijn bij het plassen voor. De infectie zal bij mannen in de regel binnen enkele weken spontaan verdwijnen.

Incubatie- en besmettelijke periode

De incubatieperiode duurt meestal 4 tot 28 dagen. Schattingen over de besmettelijk periode lopen zeer uiteen. Aangenomen wordt dat voor vrouwen de periode enkele maanden tot jaren bedraagt, met of zonder klachten. Bij mannen wordt uitgegaan van een periode van 5 weken.

Behandeling Trichomonas vaginitis

Trichomonas vaginalis wordt behandeld met antibiotica. Van belang is de seksuele partners te informeren en deze mee te laten behandelen. Om te voorkomen dat de besmetting steeds verder wordt doorgegeven is het van groot belang uw partners daarvoor te waarschuwen. Zij zullen zich vervolgens ook moeten laten testen en eventueel laten behandelen. Veel mensen vinden het een groot probleem om hun sekspartner(s) te waarschuwen omdat zij zich schamen voor hun aandoening. Om daarbij te helpen kan door huisarts of GGD hulp worden geboden om de sekspartners van het afgelopen half jaar te waarschuwen. Daarbij bestaat zelfs de mogelijkheid om dit anoniem te doen.